سخن سردبیر
ضرورت نظارت جدی بر فاضلابهای صنعتی در مازندران
مازندران سرزمینی است که رودخانههایش نه تنها بخشی از طبیعت زندهی آن به شمار میآیند، بلکه مستقیمترین منبع حیات برای کشاورزی، شیلات و زیستبوم مردم منطقهاند. با این حال، در سالهای اخیر بارها شاهد بودهایم که برخی واحدهای صنعتی بدون کمترین توجه به مسئولیت اجتماعی و قانونی خود، فاضلاب و پساب آلوده را مستقیماً به رودخانهها رها میکنند؛ اقدامی که جز تخریب سلامت عمومی و نابودی منابع طبیعی، دستاورد دیگری ندارد.
نهادهای مسئول چه میکنند؟
مسئولیت مستقیم مقابله با این وضعیت بر دوش دستگاههایی چون اداره کل حفاظت محیط زیست مازندران، شرکت آب منطقهای، وزارت بهداشت، سازمان صمت، فرمانداریها و دستگاه قضایی است. این نهادها باید توضیح دهند چرا با وجود قوانین روشن و ابزارهای قانونی کافی، همچنان شاهد تداوم این آلودگیها هستیم. مردم مازندران حق دارند بدانند کدام دستگاه کوتاهی کرده و چرا برخوردها اغلب به اخطارهای صوری و گزارشهای بیثمر محدود میشود.
رودخانههای در معرض خطر
امروز رودخانههای مهمی چون تجن، تالار، هراز و بابلرود زیر فشار پسابهای صنعتی قرار دارند. کافی است به محدودههای تأثیرگذار شهرکهای صنعتی استان نگاه کنیم شهرک صنعتی قائمشهر و جویبار (در مسیر تالار)، شهرک صنعتی آمل (در مسیر هراز) و همچنین واحدهای واقع در حاشیه بابلرود — تا عمق بحران آشکار شود. اگر این روند ادامه پیدا کند، باید منتظر فاجعهای زیستمحیطی و بهداشتی باشیم که خسارتهای آن سالها بر دوش مردم خواهد ماند.
قانون برای اجراست، نه تماشا
قانون برای تماشا نوشته نشده است. اگر امروز دستگاههای ناظر با قاطعیت به میدان نیایند، فردا هیچ توجیهی برای این همه خسارت وجود نخواهد داشت. جامعه از مسئولان انتظار دارد نظارتها نهتنها مستمر، بلکه شفاف و علنی باشد؛ بهگونهای که مردم بتوانند عملکرد هر نهاد را ببینند و مطالبهگری کنند.
سرمایهای برای نسلها
رودخانههای مازندران سرمایهای ملیاند. چشمپوشی بر آلودگی آنها خیانت به نسل امروز و فرداست. زمان آن رسیده که مسئولان به جای تعارف، به وظیفه قانونی و اخلاقی خود عمل کنند.
